close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • INFORMATOR EKONOMICZNY

  • Informacje o kraju


     

    1. Położenie geograficzne, ludność, obszar, stolica, języki urzędowe.

    Liban jest małym krajem (10 452 km2), usytuowanym na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego. Z północy na południe rozciąga się na przestrzeni 217 km, a ze wschodu na zachód - 80 km. Od północy i wschodu sąsiaduje z Syrią a od południa z Izraelem. Ukształtowanie terenu przybiera formę czterech równoległych pasów:

    - Wąska przybrzeżna równina wzdłuż Morza Śródziemnego. Tutaj znajdują się największe miasta: Bejrut, Trypolis, Sajda i Tyr.

    - Masyw Gór Liban

    - Dolina Bekaa, 762 m nad poziomem morza – najważniejszy obszar rolniczy.

    - Góry Antylibanu, które stanowią naturalną granicę z Syrią.

    Najwyższy szczyt to na północy Qurnat as Sawda (3 088 m) i na południu wulkaniczny Hermon (2 814 m). Nazwa kraju pochodzi od semickiego rdzenia l-b-n oznaczającego „biały”, który prawdopodobnie odnosi się do śniegu zalegającego w wysokich górach.

    Stolicą kraju jest Bejrut, położony mniej więcej po środku linii brzegowej Libanu. Miasto wraz z przyległościami liczy ok. 2,2 mln mieszkańców. Mieści się tutaj jedyne lotnisko międzynarodowe oraz prężnie funkcjonujący port morski.

    Wg danych z lipca 2016 roku liczba ludności sięga 6,237 miliona, w co wlicza się ok. 450 tys. Palestyńczyków żyjących w trudnych warunkach w 12 obozach dla uchodźców (największy Ain el Hilweh) oraz ponad milion uchodźców z Syrii.

    Gęstość zaludnienia wynosi 596,72 osoby/km2, a 88% z nich mieszka w miastach. Szacuje się, że 8-14 mln Libańczyków mieszka poza granicami państwa. Na przestrzeni lat wielu wyemigrowało do Ameryki Południowej (Brazylia), Ameryki Północnej i Europy (przede wszystkim do W. Brytanii i Francji).

    Językiem urzędowym Libanu jest arabski, powszechnie używane są angielski oraz francuski. Ten drugi język jest w szczególności popularny wśród chrześcijańskich maronitów. Wiele osób nie tylko posiada francuskie imiona jak Nadine, Michele czy Antoine, ale także francuskie wykształcenie (zwyczaje i etykietę). Język angielski zdobył sobie popularność przede wszystkim w kręgach rządowych i związanych z biznesem, z czasem dorównując popularności francuskiemu, a coraz częściej odbierając mu dominującą pozycję. Libańczycy posiadają zdolność posługiwania się trzema językami jednocześnie, często nawet w jednym zdaniu.

     

    1.2. Warunki klimatyczne.

    Na wybrzeżu panuje klimat śródziemnomorski z gorącym, wilgotnym latem i łagodną deszczową zimą. Średnie temperatury w Bejrucie wahają się między 29 a 32 stopniami w lecie i 16- 19 zimą. Liban cieszy się ponad 300 słonecznymi dniami w roku. W górach, zimą temperatury spadają poniżej zera a szczyty górskie pokrywa gruba warstwa śniegu. Doskonałe warunki do uprawiania narciarstwa aż do końca marca.

     

    1.3. Główne bogactwa naturalne. 

    Wapień, rudy żelaza, sól, granit, urodzajna gleba, znaczne zasoby wody w regionie cierpiącym na jej niedobór. W ostatnich latach odkryto zasoby ropy naftowej i gazu ziemnego we wschodniej części basenu M. Śródziemnego, które określane są jako „znaczne” (zasoby ropy szacuje się na ok. 1,7 mld baryłek, a gazu - 122 bilionów m3). Są to jedne z ostatnich, konwencjonalnych dużych złóż tych surowców, które nie są jeszcze eksploatowane.

     

    1.4. System walutowy, kurs i wymiana.

    Funt libański (1500 LL równe 1 USD - kurs stały). W użyciu są banknoty: 1.000LL, 5.000LL, 10.000LL, 20.000 LL, 50.000 LL, 100.000 LL; monety, 250 LL i 500 LL. Wszędzie można płacić zarówno funtami jak i dolarami, ale reszta wydawana jest zazwyczaj w funtach. Z bankomatu można pobrać obydwie waluty.

     

    1.5. Religia. 

    W Libanie występuje 18 wspólnot religijnych. Część wyznaje islam, dzieląc się na sunnitów, szyitów i druzów. Inni należą do kościołów chrześcijańskich obrządku katolickiego: maronickiego, unickiego, ormiańsko–katolickiego oraz obrządku prawosławnego: greckiego i ormiańskiego. Religia odgrywa w Libanie zasadniczą rolę w życiu politycznym, społecznym i ekonomicznym. Przepisy wyznaniowe regulują obszary podporządkowane w Europie kodeksowi cywilnemu: kwestia małżeństwa, rozwodów, dziedziczenia, opieki nad dziećmi. W Libanie nie ma możliwości zawarcia ślubów cywilnych i w parze o odmiennych wyznaniach jeden partner musi przyjąć wyznanie drugiego lub wziąć ślub cywilny za granicą, najczęściej na Cyprze.

     

    1.6. Infrastruktura transportowa.

    W Bejrucie znajduje się Międzynarodowy Port Lotniczy im. Rafika Haririego oraz główny port morski. Drugi pod względem ważności jest port morski w Trypolisie. Wzdłuż wybrzeża przebiega autostrada (nie w pełni odpowiadająca temu pojęciu w rozumieniu europejskim) – najważniejsza arteria komunikacyjna Libanu. Pozostałe drogi mają charakter lokalny, z wyjątkiem trasy Bejrut – Damaszek, która częściowo spełnia kryteria drogi ekspresowej. Prowadzi ona do głównego przejścia granicznego z Syrią w Masna.

    Od wybuchu wojny domowej w 1975 r nie funkcjonuje transport kolejowy. Transport publiczny jest bardzo słabo rozwinięty, brak metra, tramwajów/ trolejbusów, a nawet regularnych linii autobusowych, zamiast których funkcjonują prywatne busy zatrzymujące się w zwyczajowych, lub przypadkowych miejscach (brak regularnych przystanków). Podstawowym środkiem komunikacji jest prywatny samochód, co w połączeniu z nienajlepszą infrastrukturą drogową oraz nieadekwatną ilością miejsc parkingowych powoduje, że korki uliczne są zjawiskiem powszechnym, nie tylko w stolicy.

     

    1.7. Obowiązek wizowy.

    Obywatele polscy są objęci obowiązkiem wizowym. Jednomiesięczną wizę turystyczną (z możliwością przedłużenia do łącznie trzech miesięcy) można uzyskać bezpłatnie na lotnisku w Bejrucie. Pozostałe rodzaje wiz uzyskuje się odpłatnie w placówkach dyplomatycznych Libanu za granicą, w tym w ambasadzie w Warszawie. Posiadanie w paszporcie stempli izraelskich lub z egipskich oraz jordańskich przejść granicznych z Izraelem albo potwierdzenie pobytu w tym kraju (np. odpowiedź twierdząca na pytanie urzędnika imigracyjnego) z dużym prawdopodobieństwem oznaczać będzie zakaz wjazdu do Libanu.

    Wymagane jest pozwolenie na wykonywanie pracy.

     

    1.8. Wykaz świąt państwowych.

    1 stycznia Nowy Rok,

    3 stycznia Urodziny Proroka Mahometa,

    6 stycznia Trzech Króli, Ormiańskie Boże Narodzenie,
    9 lutego Dzień św. Marona,

    14 lutego Dzień Pamięci R. Haririego,

    25 marca Zwiastowanie NMP, Dzień Dialogu Muz-Chrześcijańskiego,

    Wielki Piątek i Wielkanoc (katolickie i prawosławne),
    1 maja Święto Pracy,

    25 maja Dzień Wyzwolenia Płd. Libanu,

    15 sierpnia Wniebowzięcie NMP,
    1 listopada Wszystkich Świętych,
    22 listopada Dzień Niepodległości,
    25 grudnia Boże Narodzenie.


    Święta muzułmańskie są ruchome i uzależnione od kalendarza księżycowego:
    Aszura, Maulid an-Nabi, Eid al-Fitr, Eid al-Adha, Nowy Rok (Hidżra).

    Z zasady powszechnie i przez wszystkich obywateli obchodzone są święta religijne poszczególnych wyznań.

     

    System administracyjny


     

    2.1. Ustrój polityczny

    Liban jest republiką demokratyczną, parlamentarno-gabinetową. Z uwagi na wielowyznaniowe społeczeństwo centralną rolę w życiu politycznym Libanu odgrywa konfesjonalizm. Od czasu Paktu Narodowego z 1943 roku (umowa między chrześcijanami a muzułmanami pod patronatem Francji, która stała się podstawą systemu politycznego Libanu) kryterium branym pod uwagę przy podziale najważniejszych stanowisk państwowych jest przynależność religijna. Prezydentem „wg klucza” jest chrześcijanin – maronita wybierany co 6 lat; premierem muzułmanin – sunnita, przewodniczącym parlamentu muzułmanin – szyita, a wiceprzewodniczącym parlamentu jest chrześcijanin prawosławny.

     

    Główne partie polityczne:

    Sojusz 14 Marca:

    Strumień Przyszłości [Sa'ad al-Hariri]

    Siły Libańskie [Samir Geagea]

    Libańska Partia Socjalno-Demokratyczna (Kataeb - Falangi Libańskie) [Samy Gemayel]

    Demokratyczny Ruch Lewicy [Elias Atallah]

     

    Sojusz 8 Marca

    Wolny Ruch Patriotyczny [Gebran Bassil]

    Hezbollah [Hassan Nasrallah]

    Ruch Amal [Nabih Berri]

    Partia Baas [Fayez Shukr]

    Syryjska Partia Socjal-Nacjonalistyczna [Ali Qanso]
    Al Marada [Suleiman Frangieh Jr.]
    Armeńska Federacja Rewolucyjna (Tasznak) [Hagop Pakradounian]

     

    Partie niezależne

    Demokratyczny Ruch Lewicy (tzw. Centryści) [Walid Jumblatt, przewodniczący Socjalistycznej Partii Postępu]

    Blok Metn [Michel Murr]

     

    2.2. Władza ustawodawcza

    Władza ustawodawcza należy do kompetencji jednoizbowego Zgromadzenia Narodowego, liczącego 128 deputowanych wybieranych co 4 lata, gdzie chrześcijanie i muzułmanie są reprezentowani równo (Porozumienie z Taif z 1989 roku), podobnie jak w Radzie Ministrów, oraz w przypadku wysokich stanowisk cywilnych i wojskowych.

     

    2.3. Władza wykonawcza

    Władzę wykonawczą sprawuje rząd z premierem mianowanym przez prezydenta, w konsultacji z prezydentem i deputowanymi Zgromadzenia Narodowego.

     

    Prezydent

    Michel Aoun

    Premier

    Saad Hariri

    Minister Rolnictwa

    Ghazi Zaiter

    Minister Kultury

    Ghatas Khoury

    Minister Ekonomii i Handlu

    Raed Khoury

    Minister Środowiska

    Tarek Khatib

    Minister Turystki

    Avedis Gidanian

    Minister Spraw Wewnętrznych

    Nouhad Machnouk

    Minister Sprawiedliwości

    Salim Jreissati

    Minister Pracy

    Mohammad Kabarra

    Minister Informacji

    Melhem Riachi

    Minister Telekomunikacji

    Jamal El-Jarrah

    Minister Spraw Zagranicznych i Emigrantów

    Gebran Bassil

    Minister Edukacji i Szkolnictwa Wyższego

    Marwan Hamadeh

    Minister Energetyki i Gospodarki Wodnej

    Cesar Abi Khalil

    Minister Finansów

    Ali Hassan Khalil

    Ministerstwo Robót Publicznych i Transportu

    Youssef Finianos

    Minister Przemysłu

    Hussein Hajj Hassan

    Minister Spraw Parlamentarnych Państwa

    Ali Qanso

    Minister Sportu i Młodzieży

    Muhammad Fneish

    Minister ds. Wysiedleńców

    Talal Arslan

    Minister Polityki Społecznej

    Pierre Abi Assi

    Minister Zdrowia

    Ghassan Hasbani

     

     

     

    2.4. Struktura administracji gospodarczej

    Resortem wiodącym jest Ministerstwo Ekonomii i Handlu, współpracujące w zakresie kompetencji z pozostałymi ministerstwami (np. Turystyki). Służba Celna podlega Ministerstwu Finansów i nadzoruje przepływ towarów z i do Libanu, pobierając opłaty celne. Instytucją odpowiadającą za ustalanie norm krajowych (standardów) jest LIBNOR, podlegający Ministerstwu Przemysłu. Istotne z punktu widzenia potencjalnego eksportera żywności jest Ministerstwo Rolnictwa bezpośrednio realizujące zadania z zakresu certyfikacji i kontroli fitosanitarnej artykułów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego. Konieczna jest rejestracja i zatwierdzenie przez ten resort zakładu produkcyjnego, z którego miałby pochodzić asortyment przeznaczony na rynek libański.

    W Libanie funkcjonuje pięć regionalnych Izb Handlu, Przemysłu i Rolnictwa, z nadrzędną rolą bejruckiej, które zrzeszają lokalnych przedsiębiorców, prowadzą rejestry firm oraz wydają szereg powszechnie uznawanych dokumentów potrzebnych w obrocie handlowym, jak np. zaświadczenia eksportowe.

     

    2.5. Sądownictwo gospodarcze

    Prawo libańskie jest mieszanką prawa otomańskiego kanonicznego oraz francuskiego systemu prawnego. Sądy trójstopniowe: sąd I instancji, sąd apelacyjny i kasacyjny. Istnieją też sądy religijne obejmujące przede wszystkim życie rodzinne. W ostatnich latach wzrosła rola sądownictwa wojskowego, które zajmuje się sprawami godzącymi w bezpieczeństwo państwa, w szczególności terroryzmem.

     

    Gospodarka


     

    3.1. Ogólna charakterystyka sytuacji gospodarczej

    Według raportu Banku Światowego Doing Business w 2016 roku Liban zajął 122 miejsce na 190 miejsc w rankingu. W 2017 według szacunków ekonomistów BŚ Liban zajmie 126 miejsce.

    W kategorii otwarcie działalności gospodarczej raportu Doing Business w 2016 r. Liban zajął 124 miejsce, a w roku 2017 jego pozycja ma spaść do 139 miejsca. Rozpoczęcie biznesu wymaga średnio pięciu kroków i dziewięciu dni, w porównaniu ze średnią 8 kroków i 18.9 dni w regionie MENA. Liban najgorzej wypada w kategoriach: ochrona inwestora mniejszościowego – 145 miejsce, i postępowanie upadłościowe - 143 miejsce w 2016 r. Najlepsze wskaźniki osiąga w zakresie płatności podatków - 66 miejsce w rankingu, i rejestracji nieruchomości – 101 miejsce. W pozostałych wskaźnikach łatwości prowadzenia interesów Liban zajmuje środkowe miejsca, m.in: uzyskanie pozwoleń budowlanych 128 miejsce, egzekwowanie umów 127 miejsce, otrzymanie kredytu 109 miejsce.

     

    3.2. Tabela głównych wskaźników makroekonomicznych

     

    2014

    2015

    2016

    PKB nominalny (mld USD)

    45,731

    47,085

    b/d

    Tempo wzrostu PKB (w %)

    2
     

    1

    1

    PKB per capita  (USD wg Parytetu Siły Nabywczej)

    18,500

    18,500

    18,500

    Populacja (mln)

    5,882

    6,184

    6,237

    Stopa bezrobocia (w %)

    6,4

    b/d

    b/d

    Inflacja (w %)

    1,9

    -3,8

    -1

    Oszczędność krajowa brutto (w % PKB)

    -1,6

    1,1

    2

    Dług publiczny (w %PKB)

    b/d

    147,6

    161,5

    Źródło: World Bank, CIA The World Factbook, Trading Economics

     

    3.3. Główne sektory gospodarki  

    3.4. Uczestnictwo w wielostronnych organizacjach i  porozumieniach
    o charakterze ekonomicznym.          

     

    ABEDA (Arab Bank for Economic Development in Africa), AFESD (Arab Fund for Economic and Social Development), AMF (Arab Monetary Fund), FAO (Food and Agricultural Organization), G-24, G-77, IAEA (International Atomic Energy Agency), IBRD (International Bank for Reconstruction and Development), ICC (International Chamber of Commerce), ICAO (International Civil Aviation Organization), IDB (Islamic Development Bank), ICRM (International Red Cross and Red Crescent Movement), IDA (International Development Association), IFAD (International Fund for Agriculture Development), IFC (International Finance Corporation), IFRCS (The International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies), ILO (International Labor Organization), IMF (International Monetary Fund), IMO (International Maritime Organization, IMSO (International Mobile Satellite Organization), Interpol (International Criminal Police Organization), IOC (International Olympic Committee), IPU (Inter-Parliamentary Union), ISO (International Organization for Standardization), ITSO (International Telecommunications Satellite Organization), ITU (International Telecommunication Union), LAS (League of Arab States), MIGA (Multilateral Investment Guarantee Agency), NAM (Non-Aligned Movement), OAS (Organization of American States - obserwator), OIC (Organization of Islamic Cooperation), OIF (Organisation internationale de la Francophonie), PCA (Permanent Court of Arbitration), UN (United Nations), UNCTAD (United Nations Conference on Trade and Development), UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization), UNHRC (United Nations High Commissioner for Refugees), UNIDO (United Nations Industrial Development Organization), UNRWA (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East), UNWTO (World Tourism Organization), UPU (Universal Postal Union), WCO (World Customs Organization), WFTU (World Federation of Trade Unions), WHO (World Health Organization), WIPO (World Intellectual Property Organization), WMO (World Meteorological Organization), WTO (World Trade Organization - obserwator).

     

    3.5. Relacje gospodarcze z UE

    Umowa Stowarzyszeniowa, podpisana w Luksemburgu 17.06.2002 r., obowiązująca od 01.04.2006 r., reguluje m.in. relacje ekonomiczne, w tym zasady wymiany handlowej.

     

    Dwustronna współpraca gospodarcza


     

    4.1. Gospodarcze umowy dwustronne.

    1. Umowa o komunikacji lotniczej podpisana w Bejrucie 25 kwietnia 1966 roku. 
    2. Konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, podpisana w Bejrucie 26 lipca 1999 r., weszła w życie 7 listopada 2003 r. 

     

    4.2. Handel zagraniczny.

    Główne towary eksportowane: złoto, biżuteria, diamenty, złom żelazny, złom miedziany,
    Główne towary importowane: rafinowane produkty naftowe, leki, złoto, pręty stalowe,

    Główni partnerzy handlowi (eksport): Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Szwajcaria, RPA, Irak,

    Główni partnerzy handlowi (import): Chiny, Włochy, Francja, Stany Zjednoczone, Niemcy.

    4.3. Inwestycje.

    Kapitał inwestycyjny jest jednym z głównych dóbr eksportowych Libanu. Jak dotąd dotarł on do Polski w stopniu znikomym.

     

    Dostęp do rynku


     

    5.1. Dostęp do rynku dla polskich towarów i usług (bariery)

    Rynek libański jest importochłonny. Formalnych barier jest stosunkowo niewiele i są związane albo z ochroną rodzimej produkcji, jak np. cementu, albo środowiska. Należy jednak zwrócić uwagę na rozbudowaną biurokrację i korupcję, które mogą utrudnić realizację transakcji „w świetle obowiązujących przepisów”. Istotne znaczenie ma w tym wypadku posiadanie odpowiedniego partnera po stronie libańskiej, znającego lokalne realia i umiejącego się w nich poruszać.

    Rozpoczęcie działalności gospodarczej w Libanie jest stosunkowo proste i dostępne dla wszystkich (kompleksowy poradnik oraz inne przydatne informacje w tym zakresie znajdziecie Państwo tutaj). Problemem jest jednak dość duża korupcja. Transparency International (TI) podaje, że Liban zajmuje pod tym względem 136 miejsce na świecie (na 183 kraje w rankingu) i 14 na 20 wśród krajów MENA. Według raportu Banku Światowego Doing Business  otwarcie działalności gospodarczej w Libanie wymaga średnio pięciu kroków i dziewięciu dni, w porównaniu ze średnią 8.2 kroków  i 20.9 dni w regionie MENA. Liban uczestniczy w arabskim bojkocie produktów z Izraela. Należy mieć świadomość, że zakazany jest wwóz produktów opatrzonych napisami w języku hebrajskim z uwagi na fakt, iż obowiązuje zakaz importu wszelkich produktów wyprodukowanych w Izraelu. Znane są przypadki zwrotu całego kontenera, którego towar na opakowaniach posiadał napisy w tym języku.

    Choć nie należy tego postrzegać w kategorii bariery, lokalni przedsiębiorcy zainteresowani podjęciem współpracy z firmami polskimi (generalnie zagranicznymi) dążą do zapewnienia sobie wyłączności na ich reprezentowanie w Libanie, a nie raz we wszystkich krajach arabskich. Umowę o ewentualnym przedstawicielstwie należy konstruować kładąc nacisk na zabezpieczenie własnych interesów, w szczególności precyzując oczekiwania, uzależniając wypłatę ew. prowizji od efektów współpracy oraz zabezpieczając możliwość rozwiązania współpracy w przypadku braku satysfakcjonujących rezultatów.

     

    5.2. Dostęp do rynku pracy. Świadczenie usług i zatrudnienie obywateli RP

    Konieczne jest uzyskanie zezwolenia na pracę. Wiele profesji jest zrzeszonych w korporacjach i syndykatach, których członkiem może zostać wyłącznie obywatel libański.

    Stosowne przepisy prawa dostępne są pod poniższymi linkami:

    Code du travail; Loi n° 207 modifiant le Code du travail; Loi No. 207 de 2000

     

    5.3. Nabywanie i wynajem nieruchomości

    Pomimo stosunkowo dużej podaży, ceny nieruchomości utrzymują się na wysokim poziomie. Tradycyjną klientelę stanowią obywatele państw Zatoki Perskiej, którzy ze względu na sytuację bezpieczeństwa rzadziej ostatnio odwiedzają Liban. Nie ma problemu z wynajmem powierzchni biurowej lub mieszkalnej.

     

    5.4. System zamówień publicznych

    Ogłoszenia o przetargach są zamieszczane w lokalnych mediach.

     

    5.5. Ochrona własności przemysłowej i intelektualnej

    Bardzo słaba. Szeroko rozpowszechnione są kopie pirackie zarówno oprogramowania, jak i twórczości artystycznej. Praktycznie nie jest to ścigane.

     

    Przydatne linki i kontakty


     

    6.1. Administracja gospodarcza.

    Ministerstwo Ekonomii i Handlu: http://www.economy.gov.lb/

    Ministerstwo Finansów: http://www.finance.gov.lb/

    Ministerstwo Przemysłu: http://www.industry.gov.lb/

    Ministerstwo Rolnictwa: http://www.agriculture.gov.lb/

    Ministerstwo Energetyki i Gospodarki Wodnej: http://www.energyandwater.gov.lb

    Rada Rozwoju i Rekonstrukcji CDR: http://www.cdr.gov.lb/

    Libański Urząd Celny: http://www.customs.gov.lb/

    Centralny Bank Libanu: http://www.bdl.gov.lb/

     

    6.2. Samorządy gospodarcze.

    Izba Przemysłowo-Handlowa, Rolnicza w Bejrucie i Górach Libanu
    http://www.ccib.org.lb/

    Izba Przemysłowo-Handlowa, Rolnicza w Sydonie i Południowym Libanie
    http://www.ccias.org.lb/

    Izba Przemysłowo-Handlowa, Rolnicza w Tripoli i Północnym Libanie
    http://www.cciat.org.lb/

    Izba Przemysłowo-Handlowa, Rolnicza w Zahle i Beka'
    http://cciaz.org.lb/english/index.php

    ASSOCIATION OF LEBANESE INDUSTRIALISTS STOWARZYSZENIE LIBAŃSKICH PRZEMYSŁOWCÓW (ALI)
    http://www.ali.org.lb/

     

    6.3. Oficjalna prasa ekonomiczna.

    „Le Commerce du Levant": http://www.lecommercedulevant.com/ (miesięcznik)

         „Lebanon opportunities" : http://www.opportunities.com.lb/ (miesięcznik)

    „as-Safir": http://www.assafir.com/ (codzienna kolumna ekonomiczna)

    „L'Orient Le Jour": http://www.lorientlejour.com/ (codzienna kolumna ekonomiczna)

    „The Daily Star": http://www.dailystar.com.lb/ (codzienna kolumna ekonomiczna)

     

    6.4. Oficjalne strony o charakterze ekonomicznym.

    Instytut ds. Rozwoju Inwestycji IDAL: http://www.idal.com.lb/

    Stowarzyszenie Libańskich Biznesmenów: http://www.rdcl.org.lb/

    Stowarzyszenie Libańskich Przemysłowców: http://www.ali.org.lb/

    Przemysłowy Instytut Badań IRI: http://www.iri.org.lb/

    Libański Instytut Standardów: LIBNOR: http://www.libnor.gov.lb/

    Centralna Administracja ds. Statystyki CAS: http://www.cas.gov.lb/

    Stowarzyszenie Firm Ubezpieczeniowych: http://www.acal.org.lb/

     

     

     

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: